اخبار

26اسفندروایت گمنامی نظافتچی‌ها/ چه کسی بیش‌ترین دستمزد را از کرونایی‌ها می‌گیرد؟
  • 147
  • .
  • .

خلاصه متن : پزشکان و پرستاران در حین درمان فاصله‌شان را با بیمار حفظ می‌کنند اما آنکه لباس بیمار کرونایی را عوض می‌کند، ناز بیمار بدحال را می‌خرد و کمکش می‌کند برای تنظیف لباس تا مبادا خجالت بکشد، زباله‌های عفونی اتاق بیماران کرونایی را جمع می‌کند، در تماس مستقیم و نزدیک با بیمار است و از همه بیش‌تر در معرض ابتلا، قهرمان قرنطینه‌گردی امروز ماست؛ «نیما جودی» مشت نمونه خروار است از ایثار نیروهای خدمات.

روایت گمنامی نظافتچی‌ها/ چه کسی بیش‌ترین دستمزد را از کرونایی‌ها می‌گیرد؟+فیلم

 قرنطینه بیماران کرونایی برای ما خبرنگارها تکراری نمی شود. نه آدم هایش نه سوژه هایش. مهم نیست هر بار که  از در چفت و بست دار قرنطینه وارد می شوی پرستار به استقبالت می آید و دلت را با تاکیدهای مکررش می لرزاند که مراقب باش! نزدیک بیمار نشو! دستت را به جایی نزن و... فقط چند دقیقه کافیست برای عوض شدن همه دنیایت و فراموش کردن همه ترس هایت. 

بار اول، تماشای معرفت پرستاران و پزشکان آنقدر کام تلخ این روزهایم را شیرین کرد که باعث شد باز هم سر و کله ام پشت در قرنطینه پیدا شود. این بار با توصیه های بهداشتی با آب و تاب تر از دفعه قبل وارد می شوم. تعداد بیماران بیشتر است و چند بیمار کرونا مثبت، بی حال روی تخت در راهروی بخش خوابیده اند در انتظار بستری. پزشک در حال بررسی سی تی اسکن ها است و پرستاران هم در جنب و جوش رسیدگی به بیماران.

گوشه ای می ایستم و دقیق می شوم در احوال پرستارانی که چند روز دیگر یک ماه می شود پنجه در پنجه این ویروس عالم گیر انداخته اند. انصافا عیار انگیزه شان هنوز مثل روزهای اول است اما چشمانشان عجیب خسته است و دلتنگ. می خواهم این بار هم قصه ماندن و جنگیدن را از زیرزبان یکی از آنها بیرون بکشم.

 دستیار پزشک، ماسک را حفاظ چشم هایش کرده و خوابش برده، آنقدر خسته هست که صداهای اطراف هم چرت بی وقتش را پاره نمی کند. شاید قرار است همین دختر جوان که پزشک می گفت داوطلبانه به این بخش آمده قهرمان گزارش من باشد. پس صبر می کنم تا بیدار شدنش.

 یک اتفاق، معادله ما و قرنطینه را بر هم می زند  

 اما یک اتفاق معادله امروز من و قهرمان قرنطینه را بر هم می زند. درست روبروی من صدای سرفه های پی در پی  بیمار تخت 15 هر لحظه بلندتر و سخت تر می شود. بیمار؛ مرد میانسالی است. سرفه پشت سرفه. ریه ها همراهی نمی کند. تا بخواهد از تخت بلند شود کار از کار می گذرد و بالا می آورد. زمین و تشک تخت کثیف می شود. نگاهی به دور و برش می اندازد. خجالت می کشد. به سرعت نگاهم را بر می گردانم تا مبادا خجالت زده تر شود.  سینه اش آرام تر می شود و سرفه هایش کم رمق تر. فکری می شوم حالا چه کسی قرار است به داد این بنده خدا برسد؟

سی ثانیه بیشتر نمی گذرد که جوانی با همان پوشش خاص بخش قرنطینه بالای سر بیمار حاضر می شود و پرده را می کشد. نمی بینمش اما صدای خوش و بشش با مرد میانسال به گوش مان می رسد:« چرا ناراحتی؟چه ایرادی ندارد! من هم مثل پسرت. شما مریض نیستی که عزیزی.»

 گوشم را تیز می کنم. بگو و بخندهایش ادامه دارد:« دو سه روز دیگه بهتر می شی. من قول می دم که تا شما خوب نشدی من هم خونه نرم.» چند دقیقه بعد پرده کنار می رود و جوان سفید پوش  پلاستیک در دست از اتاق بیمار بیرون می آید. لباس بیمار کرونایی و تشک تخت عوض شده. زمین هم برق می زند. به سرعت پلاستیک پسماند بیمارستانی بیمار را در محفظه ای دردار می گذارد و با اسپری ضدعفونی کننده بر می گردد و اتاق را ضدعفونی می کند.

نیروهای خدمات؛ قهرمانان گمنام

معادله عوض می شود. قهرمان امروز قرنطینه گردی ام را پیدا می کنم. جوانی که نه پزشک است نه پرستار. دلخور می شوم از اینکه چرا در این یک ماه، نیروهای خدمات از گزارشات مبارزان خط مقدم کرونا، سهمی نداشتند.

کرونا به شدت مسری است، پزشکان و پرستاران هم در حین درمان سعی می کنند فاصله شان را با بیمار حفظ کنند. اما آنکه لباس بیمار را عوض می کند، اگر بیمار بدحال خودش را خراب کرده باشد ناز بیمار را می خرد و کمکش می کند برای تنظیف تا مبادا خجالت بکشد، آنکه ظرف غذایش را جمع می کند و سطل زباله های عفونی اتاقش را جمع می کند، در تماس مستقیم و نزدیک با بیمار است و از همه بیشتر در معرض ابتلا به این ویروس منحوس؛ نیروی خدمات بخش های قرنطینه بیماران کرونایی است.

پرخطرترین گروه درگیر با بیماران کرونایی

ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است. جوان را صدا می زنم و دعوتش می کنم به مصاحبه. الحق نام قهرمان برازنده اش است .می پرسم شنیده ام بعضی از نیروهای خدمات از حضور در بخش قرنطینه بیماران کرونایی طفره رفتند، در بعضی بیمارستان ها حتی از کار انصراف دادند. شما اینجا چه می کنید؟ خودتان را معرفی می کنید؟

 دستکش را عوض می کند و ماسک را از صورتش پایین می آورد. خنده رو و با انرژی است. جواب سوالم را با خنده می دهد:« انصراف دادند؟ عمر دست خداست. ما خدماتی ها عادت داریم. همیشه سرو کارمان با پسماندهای عفونی بیمار بوده. خون بیمار، سرسوزن ها، لباس های بیمار. انتقال لباس های عفونی بیمار به بخش گندزدایی وامحاء. خطر ابتلا به بیماری همیشه برای ما هست. حالا با کرونا سختی کارمان بیشتر است به چند دلیل؛ هیچ کس به اندازه ما در تماس نزدیک با بیماران کرونایی نیست. خطر ابتلا برای عوامل خدمات بسیار بالاست. از همه مهم تر سلامت پزشک و پرستار و بهیار در بخش بستری بیماران کرونایی  مسئولیت ما را بیشتر می کند و کارمان را سخت تر. اگر در شرایط عادی هر دو ساعت یک بار اتاق ها را نظافت می کردیم حالا هر نیم ساعت یک بار باید نظافت کنیم. هر جایی که بیمارکرونایی با آن در تماس باشد باید ضدعفونی شود، از لبه تخت و روشویی گرفته تا سرویس بهداشتی. اینها را کنار بگذارید. کرونایی ها تنها هستند و بدون همراه. درمان دارویی و رسیدگی به مشکلات جسمی پای پزشک و پرستار است. اما تر و خشک کردن بیماران کرونایی با نیروهای خدمات است.»

اگر نباشند از غصه دق می کنیم

صدای یکی از بیماران رشته کلام «سجاد جودی» را پاره می کند؛« این جوون، تخصص اصلی اش خنداندن و روحیه دادن به بیمارهاست. اصلا  یک پا روانشناسه» به اتاق بیمار مبتلا به کرونا می رویم و با حفظ فاصله سر صحبت را با او باز می کنیم. می گوید:« خواهش می کنم تصویر من را نگیرید و اسمم را ننویسید. چون حرف هایی می خواهم بزنم که اگر تصویر باشد معاف می شوم.»

 از لابه لای حرف های او و آقای جودی متوجه می شویم یکی دو روز دیگر مرخص می شود. این بیمار خاطره روزهای اول بیماری اش را مرور می کند:« کرونا مرض عجیبی است. همه ازت فراری می شن. زن، بچه، نزدیک ترین هایت. حق دارند. واگیر دارد. 14 روز دستت از همه جا کوتاه می شود. اوایل می ترسی. ساعت ها برایت در قرنطینه مثل یک سال می گذرد. من چند روز اول حال بدی داشتم. به دلیل دیابت تکرر ادرار دارم. روی گفتنش به شما را هم ندارم. جای دخترم هستی. آنقدر حالم ناخوش بود که دو بار خراب کاری کردم. روی این را نداشتم که پرستار را صدا کنم. توان بلند شدن از روی تخت را هم نداشتم.اگر بزرگ مردانی مثل آقای جودی نباشند ما از غصه دق می کنیم. حالا بودنش به کنار، بودن با روی خوشش یک حرف دیگر است. به خدا از بچه ام به من نزدیک تر. انشاالله به حق همین روزهای عزیز خدا بهترین ها را نصیب او و همه آنهایی کند که به خاطر ما جان و سلامتی شان را به خطر می اندازند. کرونا با کسی شوخی ندارد. خدا بلاگردانشان باشد.»

حساب من را بیماران کرونایی پر می کنند

«کرونا یک فرصت است یک بهانه است. بیشتر از 20 بیمار در این بخش بستری هستند. اگر هر روز دو بار هم من را از ته دل دعا کنند، برایم کافیست. می شود یک بانک معنوی که قطعا پشتوانه عاقبت بخیری من و بچه هایم می شود. شغل خدمات برای من مقدس است. کرونا که یک ماه هست آمده. من هر چه در زندگی ام دارم از دعای بیماران است. به خدا بدهکارم و خدمتی که الان به بیماران می کنم اجر و مزدش را قبلا ازش گرفتم.»

 بیراه نیست که می گوییم قهرمان. این حرف های «سجاد جودی» است. جوانی 36 ساله که بیماران بخش قرنطینه  کرونا دل خوش کردند به بودنش. می پرسیم چند تا بچه دارید؟ می گوید:« یک پسر 14 ساله و یک دوقلو که الان 28 ماه و 13 روز و 5 ساعت دارند.» حساب و کتاب ساعت و روز را هم دارد. می پرسیم چند روز است خانه نرفتید؟ می گوید:«19 شب است بچه هایم را ندیدم. همه زحمت بچه ها گردن همسرم است. حیف است از خانواده پرسنل بیمارستان یادی نکنید. حضور و خدمت مان را مدیون همراهی و صبوری خانواده هایمان هستیم.»

 بیمار کرونایی زنده شد معجزه خدا را دیدم

صدای اذان در بخش قرنطینه بیماران کرونایی طنین اندازمی شود و سجاد جودی برگی دیگر از فصل برکت خدمتش می گوید و از معجزه خدا؛ « من قدرت خدا را دیدم. عظمت و حضورش را درک کردم. برای همین از خدمت در بخش قرنطینه هیچ ترسی و واهمه ای ندارم. اعتقاد دارم به این شعر که می گوید گه نگه دار من آن است که من می دانم/  شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد. چند روز قبل یکی از بیماران علایم حیاتی اش را از دست داده بود. تلاش پزشکان برای احیاء بی فایده بود. پزشکان و پرستاران رفتند. من باید آماده اش می کردم برای انتقال به سردخانه. آمدم پارچه را روی صورتش بکشم و دستگاه ها را جدا کنم چشمم به صفحه مانیتور افتاد و دیدم ضربان قلب برگشته. عمرش به دنیا بود. برگشت. پزشکان مات و مبهوت مانده بودند. آن بیمار سه روز بعد مرخص شد.»

این را می گوید و به سمت کمد گوشه بخش می رود. سنگ تیمم را بر می دارد و اتاق به اتاق می رود برای کمک به بیمارانی که در روزهای قرنطینه و بیماری، پناه امن و دلخوشی شان همان نماز نشسته خواندن است.

 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
نظر
بيشتر

تهران ، میدان ونک ، خیابان ملاصدرا

88040060

ساختار و مراکز

لینک های مرتبط

مجلات دانشگاه


.کلیه حقــوق این وبسایت بــرای دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله محفوظ می باشد